oTheos

Greatness

2007-12-16T04:32:00.001+02:00

As Michael said, it is not only about being the best but it is about giving your best. What is our reward of living? What is the point of your heart pumping blood to your body? What is the purpose of the outer layer of our brains?

Today I would answer you that the point is to feel once the magic of the exact. The exact is never constant. It evolves and hides even more inside its core. That is why we are here though. That is to always change alongside with it. Simplicity is to my opinion where greatness lies and indeed is the most difficult thing to conquer. It is often the end of a long journey but it is a breathtaking sight. The essence of things is about figuring the exact. Not more. Not less.

You often can hear mathematicians talking about beauty in mathematics and how after a point of education and of course an inclination in mathematics you get to see some other sides of human activity in them like art or philosophy. One aspect of beauty that lies in mathematics, I feel, is when the maximum meaning is hidden in to the simplest of ideas. Whenever this is achieved, in any human bustle, the audience of this achievement experiences the most accurate and beautiful choreography one could thing of. As if one partner foresees the future movement of the other. As if future becomes present and each move is the exact counter move of the move made by the other partner. Beauty, simplicity and greatness in some ways that I cannot understand seem to be identical.

The world of the many is the world of complexity. A world with no apparent coherence, of irrelevant information, bits and pieces of a puzzle picture which we sense its existence but we do not see its presence. When I hear to Carl Sagan speaking, when I watch Michael Jordan playing, when i read about Thales' thoughts, I am pretty sure that somebody just saw the whole picture...

Επιστήμες του ανθρώπου - Μαθηματικά

2007-03-31T14:27:00.000+03:00

Στις λεγόμενες επιστήμες του ανθρώπου, πηγή ιδεών, σκέψεων και πεδίο δράσης τους είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και η εδώ ζωή του.
Αντίθετα η πραγματική ζωή για έναν καθαρό μαθηματικό είναι πηγή θορύβου.
Για αυτόν ο τόπος δουλειας του έιναι ο Κόσμος των Ιδεών και μόνο.
Όταν ο φιλόσοφος κάνει έκλυτη ζωή παίρνει ιδέες.
Όταν ένας μαθηματικός κάνει έκλυτη ζωή χάνει ιδέες.

Και όχι δεν ανήκω στους μαθηματικούς...

Μαθηματικά - Φιλοσοφία - Άνθρωπος με τυχαία σειρά.

2007-01-29T12:47:00.000+02:00

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως τα μαθηματικά είναι φιλοσοφία. Πράγματι κατά την γνώμη μου αυτό είναι αληθές, όχι όμως για όλους τους μαθηματικούς. Για να δει κάποιος την φιλοσοφία στα μαθηματικά είναι αναγκαίο να αρχίσε να βλέπει τις ιδέες και τις έννοιες που κρύβονται πίσω από τις τεχνικές των μαθηματικών. Λίγοι μαθηματικοί στον κόσμο είναι ικανοί να το κάνουν αυτό.
Οι τελευτάιες σειρές του κειμένου αυτού θα φανερώσουν πως βλέπω εγω την σχέση της φιλοσοφίας, των μαθηματικών και των αιώνιων αναπάντητων ερωτημάτων του ανθρώπου.

Τα μαθηματικά είναι σαν ένα και μόνο ένα βιβλίο φιλοσοφίας με πολλά και βαθειά νοήματα. Δεν πρέπει να έχει και πολλές σελίδες είναι η αίσθηση μου. Για να φτάσεις όμως στην κατανόηση πρέπει πρώτα να περάσεις από την ανάγνώση. Αυτό το βιβλίο όμως είναι γραμμένο σε μία αλλόκοτη διάλεκτο. Για να ξεκινήσεις λοιπόν την απλή και μόνο ανάγνωση θα πρέπει πρώτα να μάθεις την άλφα βήτα. Το αλφάβητο αυτό δυστυχώς για σένα δεν έχει τελειωμό. Είναι πολύ μεγάλο αν και δεν ξέρεις πόσο. Είναι αδύνατον να το μάθεις όλο. Επίσης αυτό το αλφάβητο έχει μια περίεργη ιδιότητα. Για να καταφέρεις να μάθεις και να αρθρώσεις το κάθε γράμμα πρέπει πρώτα να έχεις μάθει και αρθρώσει το προηγούμενο.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρεις πότε πρέπει να σταματήσεις να ξοδευείς χρόνο στην εκμάθηση του αλφάβητου και να περάσεις στην ανάγνωση του βιβλίου. Είσαι όμως αρκετά θαραλλέος και αφού έχεις μάθει αρκετά ξεκινάς την ανάγνωση του βιβλίου με τίτλο " Οι απάντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις. " Είναι τόσος ο κόπος μόνο και μόνο της ανάγνωσης κάθε γράμματος που ακόμα και εαν τελικά καταφέρεις να το διαβάσεις έχεις ξέχάσει τι έχεις διαβάσει στο προηγούμενο γράμμα και έτσι ακόμα και όταν τελέιώσεις με μία λέξη δεν γίνεται να καταλάβεις τι λέει. Ελάχιστες έιναι οι φορές που καταφέρνεις να αρθρώσεις λοιπόν ολόκληρη λέξη καθώς συνέχεια συναντάς άγνωστα γράμματα, πόσο μάλλον να καταλάβεις και το νόημα της αφού αυτό συνδέεται με το νόημα της προηγούμενης που δεν είχες καταφέρει ούτε καν να διαβάσεις. Και έτσι προχωράς σελίδα με την σελίδα. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα βιβλίο δύσκολης και δυσνόητης φιλοσοφίας και είναι προφανές ότι η απλά και μόνο ανάγνωση του δεν θα μας πέι και πολλά για το περιεχόμενο του αλλα όμως και πάλι είναι προφανές ότι η ανάγνωση είναι το αναγκαίο πρώτο βήμα.
Το βιβλίο αυτό στέκει μπροστά σε εμάς τους μαθηματικούς αδιάβαστο. Όλοι το ίδιο έχουμε μπροστά μας. Κανένας δεν μπορει να το διαβάσει μονος του αυτό εινάι σίγουρο. Το αναπάντητο όμως ερώτημα είναι εάν η ανθρωπότητα ως ένα, ως το σύνολο ανώτερο του αθροίσματος των μερων του καταφέρει να το διαβάσει. Η μήπως το κατανοήσει κιόλας; Ατομικά πάντως αυτοί οι ελάχιστοι στην ιστορία μας που κατάφεραν να διαβάσουν και να καταλάβουν μία η και περισσότερες σελίδες αυτού του βιβλίου αν και τους πήρε ολόκληση την ζωη και την ενέργεια του μυαλού τους είδαν για μία στιγμή την Αλήθεια την Ομορφιά το Φως. Αυτή είναι η Φιλοσοφία.
Όλοι αυτοί οι μαθηματικοί κάνουν φιλοσοφία με την πιο καθαρή έννοια καθως συνομιλούν καθαρά και απευθείας με το Είναι χωρίς τα δεκανίκια της γλώσσας η οποία είναι και κατά την γνώμη μου υπέυθυνη και για τα παράσιτα που εμποδίζουν την καθαρή αίσθηση.
Είναι δύσκολα και τρομακτικά τα μαθηματικά, για αυτό είναι και για λίγους θαρραλέους που επιλέγουν την δυστυχία και την τρέλα της καθαρής σκέψης έναντι της δοσμένης ήδη υλικής πραγματικότητας.
Εάν με ρωτήσετε πως έιναι να κοιτάς κατάματα τα μαθηματικά θα σας απαντήσω, απο ότι φαντάζομαι, οτι ειναι σαν να κοιτάς μία μαύρη και παγωμένη άβυσσο. Κάποιοι ευτυχώς δεν τρομάζουν.

Τι μας λένε τα μαθηματικά για την γνώση;

2006-12-29T15:55:00.000+02:00

In mathematics...

Πόσο περίεργο ακούγεται αυτό σε κάποιους...
Στά μαθηματικά είναι φανερό στην πράξη το παράδοξο της γνώσης.
Όσα περισσότερα μαθαίνεις τόσα λιγότερα κατανοείς ότι ξέρεις, καθώς η γνώση δεν έχει μόνο πλάτος αλλά και βάθος.
Όταν φτάνεις στην άκρη του πλάτους εμβαθαίνεις.
Το πλάτος ( δηλαδή οι έννοιες ) είναι πεπερασμένο αλλά το βάθος ( η σημασία τους ) απύθμενο.
Σωκράτη πόσο δίκιο είχες...

Τί είναι μαθηματικά;

2006-12-04T11:51:00.000+02:00

Σημέιωση:

Το τί είναι μαθηματικά και τί οχι προφανώς είναι σχετικό...

Για έναν φιλόλογο η πιθανότητα 1/6 που έχω να φέρω 6 σε ένα ζάρι είναι μαθηματικά.

Για ένα προγραμματιστή μαθηματικά είναι τα διάφορα αλγοριθμικά προβλήματα που συναντάει στην κατασκευή ενός προγράμματος.

Για έναν μαθηματικό όμως τα μαθηματικά μάλλον προσεγγίζουν περισσότερο την φαντασία ενος έργου τέχνης...Η ουσία τους δεν είναι το συντακτικό τους αλλά η Πλατωνική Ιδέα που κρύβεται από πίσω. Μία Ομορφιά κρυμμένη από τους οπαδούς του Καρτέσιου...

Εαν μου βρει κάποιος πρόγραμμα υπολογιστή για την απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Fermat τότε θα αναθεωρήσω την άποψη μου.

( κάτι που προφανώς θα πρέπει να μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε άποψη οποιουδήποτε καθώς κατά μία έννοια σε αυτό ακριβώς το σημείο διαφέρει η επιστήμη από την θρησκεία... Η πρώτη είναι ανοικτή σε αλλαγές και διαψεύσεις - όσο παράδοξο και εάν ακούγεται.)

Ανάλογα ισχύουν τα ίδια σε όλες τις επιστήμες...

Θεός και επιστήμη. Μερικές μόνο σκέψεις.

2006-05-11T20:11:00.000+03:00

Θεός και Επιστήμη.
Μία κλασική πορεία πνευματικής ανάπτυξης ενός ατόμου σε ένα σύγχρονο δυτικό κράτος είναι η εξής:
Στα πρώιμα χρόνια της ζωής συνήθως κάποιος είναι θρήσκος με την στενή έννοια του όρου. Δηλαδή πιστεύει στον Θεό, ο οποίος απλά είναι μία εικόνα ενός ανθρώπου με μεγάλη εξουσία. Ακολουθεί τα όποια τελετουργικά ακολουθούνται στην εκάστοτε χώρα γιατί απλά φοβάται και γιατί έτσι κάνουν οι γονείς και το περιβάλλον του.
Έρχεται μετά η φάση της εφηβείας. Τα χρόνια όπου αμφισβητεί κάποιος όλες τις αλήθειες που είχε μάθει μέχρι τότε. Μαθαίνει φυσική, μαθηματικά και αρχίζει και αμφισβητεί την θρησκεία με την στενή της έννοια. Πιστεύει απλά σε κάτι ανώτερο και το αφήνει εκεί.
Σε αυτήν την φάση μένει μέχρι να γεράσει όπου και ξαναεπιστρέφει στην πρώτη φάση γιατί έχει ανάγκη να στηριχτεί κάπου αντιμετωπίζοντας έτσι τον φόβο του θανάτου.
Παραλλαγές…
Α) Κάποιος να απορρίπτει τον θεό και ως παιδί.
Β) Κάποιος να μένει για πάντα στο πρώτο στάδιο.
Γ) Κάποιος από το δεύτερο στάδιο να περνάει στον απόλυτο αθεϊσμό.
Θα μπορούσα να αναπτύξω τις αιτίες που γίνονται αυτές οι παραλλαγές όπως επίσης να αναφέρω και άλλες αλλά ο στόχος και η σκέψη μου με πάνε αλλού.

Είναι τουλάχιστον αφελές κατά την προσωπική μου γνώμη να πιστεύει κάποιος πως η δική του άποψη είναι η σωστή. Και δυστυχώς ο άνθρωπος τα μόνα όπλα που έχει στην διάθεση του για μπορέσει να αποφανθεί για το εάν κάτι είναι σωστό η όχι είναι τα μαθηματικά και το πείραμα. ( θα χρησιμοποιήσω τον όρο μαθηματικά για να αναφέρομαι στην έννοια της επιστήμης και θα το κάνω αυτό για να καταδείξω πως εν τέλει αυτό που έχει σημασία για την επιστήμη είναι εάν κάποιες εξισώσεις στις οποίες καταλήγει μία θεωρία έχουν λύση η όχι. Όσο περνάει ο χρόνος γίνονται και πιο πολύπλοκες για να μπορέσουν να χωρέσουν και φαινόμενα πιο σύνθετα όπως αυτό της ζωής αλλά ο βασικός τους περιορισμός παραμένει. Είναι εξισώσεις και μαθηματικά. Και τα μαθηματικά εξ ορισμού είναι όντα ατελή και χωρίς νόημα εάν κάποιος δεν κάνει κάποιες αυθαίρετες υποθέσεις πριν ξεκινήσει.) Εάν κάποιος δεν κάνει κάποτε ένα πείραμα που να αποδείξει πως δεν υπάρχει θεός κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως ξέρει την απάντηση.
Δυστυχώς είναι συχνό το φαινόμενο οι θετικοί επιστήμονες να θεωρούν τους εαυτούς τους παντογνώστες και οτιδήποτε άλλο, απόψεις ανθρώπων, που απλά δεν ξέρουν, και για αυτό λένε ότι λένε. Θα ήθελα να υπενθυμίσω εδώ σε αυτούς τους μαθηματικούς, φυσικούς, ανθρώπους της θετικής σχολής πως η επιστήμη τους ξεκίνησε από κάποιους ανθρώπους σαν και αυτούς που τώρα θεωρούν πως δεν ξέρουν τίποτα. Ο πρώτος επιστήμονας ήταν αυτός που απλά σκεπτόταν κριτικά και διαφορετικά. Αυτός που αμφισβητούσε. Αυτός που υποστήριζε τα λεγόμενα του με πολύπλοκα συστήματα σκέψης χωρίς καν να έχουν ανακαλυφθεί ακόμα το πείραμα και τα μαθηματικά.
Με λύπη μου δυστυχώς παρακολουθώ την οίηση της θετικής σκέψης ακόμα και κορυφαίων εκπροσώπων αυτής, κάποιων αμόρφωτων αποφοίτων του μαθηματικού που έχουν μείνει ακόμα στα χρόνια του Καρτέσιου και του λογικισμού. Η σκέψη έχει προχωρήσει πολύ από τότε. Η θετική προσέγγιση στα πράγματα είμαι μόνο η μία οπτική των πραγμάτων και αλίμονο εάν δεν μπορούσαμε να κοιτάξουμε τα μυστήρια της φύσης και από άλλο πρίσμα.
Δυστυχώς όποιος είναι φανατικά άθεος είναι τόσο θρήσκος όσο και ο θεοσεβούμενος. Το να καταλήξεις πως δεν υπάρχει θεός είναι πολύ πιο απλό από το να εμβαθύνεις την σκέψη σου προσπαθώντας απλά να καταλάβεις...
Εγώ δυστυχώς είμαι τελείως εγκλωβισμένος στον θετικό τρόπο σκέψης μου και άλλωστε οι γνώσεις μου σε θέματα φιλοσοφικά είναι μηδαμινές για να μπορέσω να εκπροσωπήσω την άποψη ενός που πιστεύει. Άλλωστε εάν δεν κάνω λάθος πολλά κομψοτεχνήματα της φιλοσοφικής μας σκέψης έχουν τοποθετήσει σε κυρίαρχη θέση το Ον, τον Θεό, το Είναι. Παράδειγμα νομίζω είναι αυτό του Χέγκελ. Ενός από τους μεγαλύτερους συγχρόνους φιλοσόφους.
Οι γνώσεις κάποιου κορυφαίου επιστήμονα θετικής σχολής στο ζήτημα του θεού, της ζωής, του θανάτου, του χρόνου, της ύπαρξης είναι μηδαμινές εάν δεν έχει μελετήσει και σκεφτεί κάτι σχετικά με αυτά. Έχω παρακολουθήσει πολλές συζητήσεις και επιχειρηματολογίες κορυφαίων φυσικών που βρίσκονταν απέναντι από κορυφαίους φιλοσόφους, θεωρητικούς της σκέψης. Τα μόνο που συνήθως μπορεί να δει κάποιος από το κονταροχτύπημα ενός άθεου θετικού επιστήμονα και ενός ένθεου θεωρητικού είναι πως στο τέλος, αυτός που βρίσκεται σε αμηχανία είναι ο εκπρόσωπος της μονόπλευρης θετικής σχολής, γιατί χάνει μία μία την βεβαιότητα των επιχειρημάτων του και βρίσκεται στο κενό της άγνοιας. Συναίσθημα καθόλου ευχάριστο για έναν μαθηματικό αλλά απολύτως οικείο σε έναν που ασχολείται με ζητήματα τέτοιας φύσης. Να πω εδώ πως οι τρικλοποδιές με τις οποίες νομίζουμε πως θα στριμώξουμε στην γωνία κάποιον ένθεο παρακάμπτονται πανεύκολα από κάποιον που έχει σκεφτεί απλά παραπάνω από εμάς.

Ο καθένας θα πρέπει να γνωρίζει τα βασικά της θετικής συνεισφοράς σε έναν κόσμο όπουο υλισμός κυριαρχεί και θα κυριαρχεί. Η σχετικότητα, η κβαντική μηχανική οι πιθανότητες είναι παντού γύρω μας και είναι αυτά που έφτιαξαν τον κόσμο γύρω μας. Όμως για ζητήματα πιο πολύπλοκα ας είμαστε καλύτερα και λίγο ταπεινοί, να χρησιμοποιούμε τις επιστημονικές μεθόδους ως εκεί που φτάνουν οι δυνατότητες τους και όχι παραπέρα και ας είμαστε και λίγο σκεπτικιστές σταματώντας να νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα. Ένας σωστός επιστήμονας προφέρει πιο συχνά από οποιονδήποτε άλλον την φράση ‘δεν ξέρω’.

Το κοριτσάκι.

2005-11-16T00:12:00.000+02:00

Τον αγάπησε πραγματικά γιατί και αυτός έκανε το ίδιο. Της έδωσε σημασία. Της έδωσε προσοχή. Είμαι σχεδόν βέβαιος πια πως ο κόσμος μας δεν είναι ανθρώπινος παρόλο που είναι δικός μας. Ένα προσωπάκι καθαρό και αμόλυντο ήτανε. Μία παιδική ψυχούλα που ξέρει να αγαπά και ας μην της το δίδαξε κανένας. Το στοματάκι της μιλούσε αποφασιστικά και αληθινά μέσα από τις παραβολές του παιδικού της κόσμου. Ένας θησαυρός, ένα λουλούδι ανθισμένο, ένας γλυκός ήχος, μία τρυφερή ανάμνηση μέσα της. Προπάντων το τελευταίο...Τι θλιβερό που είναι να αναπολείς…
Πιο θαρραλέα αυτή κλαίει. Δάκρυα λυτρωτικά που βγάζουν μία μεταφυσική κραυγή. Φωνάζουν και καθαρίζει η ψυχή. Μετά από αυτήν την λύτρωση έλαμπε. Ήταν το εσωτερικό της φώς. Ήταν το φώς της ιστορίας μας και της σκέψης μας. Έζησε την ευτυχία. Την αγκάλιασαν και την φίλησαν πραγματικά. Μόνο αυτό χρειάστηκε για να φύγει ο κόμπος της δυστυχίας της από το στομάχι. Μα για αυτήν η αλήθεια ήταν πιο απλή. Ήταν πιο σοφή. Κάτι που δεν θα το μάθει ποτέ και που δεν το κατάλαβε τότε. Για αυτό και ήταν αληθινό. Για λίγο κάποιος κατάλαβε την ιερότητα της. Ήταν πάνω από τα ανθρώπινα αυτή η ψυχούλα και άξιζε ο θάνατος για να την υπερασπιστείς. Μα τώρα μπορούμε να νιώσουμε για πρώτη φορά τι πάει να πει αθάνατος...
Αυτός, η προσωποποίηση της αγνότητας και της αφέλειας. Ζούσε σε έναν κόσμο που ο ίδιος δεν έπαιρνε μέρος. Ένας άγγελος ήταν και πετούσε ψηλά. Εμείς τον σκοτώσαμε. Η φύση μας ή ότι καταντήσαμε εμείς την φύση μας. Δολοφόνος σωμάτων, μα έκρυβε μέσα του όλη την μαγεία της δημιουργίας μας. Τι απλή που ήταν για αυτόν η ευτυχία. Ένα κρεβάτι και κάπου να απλώσει τις ρίζες του ήθελε μοναχά...Όταν ενώνονταν οι δύο καρδιές δημιουργούσανε κάτι θεϊκό.
Ναι υπάρχει θεός. Μα που να τον δείτε... Μήπως μπορείτε να αγαπήσετε; Ένα μάτσο σκουριά είστε. Για τίποτα δεν είστε ικανοί. Μόνο να ζείτε. Να βλέπετε δεν ξέρετε. Ούτε την μύτη σας δεν μπορείτε να δείτε. Να μυρίζετε και να αισθάνεστε ούτε κατά διάνοια. Δεν σας ενδιαφέρει κιόλας. Ονομάζετε τον εαυτό σας άνθρωπο. Ακόμα χειρότερα επιστήμονα... Λύπηση και θυμό αισθάνομαι για σένα έκπτωτε άνθρωπε γιατί φθηναίνεις το νόημα της ύπαρξης.
Κοίταξε την ψυχούλα σου. Κοίταξε την στα δύο υγρά ματάκια της. Κοίταξε αυτά τα δύο ματάκια που καθρεφτίζουν το ανώτερο Είναι μας. Δείχνουν την ουσία μας. Μα εμείς οι άνθρωποι κειτόμαστε εδώ σχεδόν τυφλοί. Είμαστε επιστήμονες. Γνώστες μίας μυστικιστικής γνώσης. Είμαστε οι μάγοι του τώρα. Μία ράτσα χειρότερη και από τους πιο απάνθρωπους πληρωμένους δολοφόνους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.
Εάν δεν την αγαπήσεις αληθινά και ολοκληρωτικά, μάλλον είσαι από εκείνους που θα με ρωτήσεις τι είναι η αγάπη και τι η ψυχή. Αφού μου κάνεις αυτές τις ερωτήσεις ήδη σε κατάλαβα τι πάστα άνθρωπος είσαι. Αφού με ρώτησες μάλλον είναι βέβαιο πως εσύ δεν θα μάθεις ποτέ τίποτα....
Στο τέλος ο αληθινός άνθρωπος προσωποποιημένος σε αυτό το μικρό κοριτσάκι φύτεψε για πάντα στην γη το φυτό του. Δεν θα τον ξεχάσει ούτε ένα κύτταρο της γιατί ένιωσε αυτό που ψάχνω. Αυτό που όλοι μας έπρεπε να ψάχνουμε. Και ήταν μόλις οκτώ χρονών...
Δεν έχει τελικά και τόση σημασία τι ξέρεις, αλλά τι μπορείς να αισθανθείς…

Ευθυνοφοβία

2005-09-29T15:53:00.000+03:00

Φταίμε και οι δύο ή κανένας. Φταίω εγώ ή εσύ.
Το πιο πιθανό είναι το πρώτο. Το πιο απίθανο το τελευταίο.
Τα άλλα, απλώς συμβαίνουν...

There are times I think...Please stop it.

2005-09-03T20:46:00.000+03:00

If you are afraid you will never leave... Deep thought about the things that surround us is something like a curse. I am surrounded by incomplete fools. I want to pass to the next level which is I think the most difficult thing in the world after telling the truth, and having a real dialog. The truth does not exist and that really makes me suffer. A dialog in order to be complete needs two flawless personalities and those do not exist. Perfection does not exist.
Having courage to take decisions and actions after the thinking is I in my opinion the ideal me...The thinking part I can do easily... The acting is difficult. I am the most incomplete human mind and that is because I constantly seek valid answers for everything, as if life were a mathematical theorem, I am trying to solve the Great puzzles of me, thus knowing that such ending does not exist.
I always have thought that those answers are like the limits of a mathematical function. You can constanly better your position in realation to them but they are always getting out of our grip going to infinity. I am chasing shadows and that really irritates me. Some of us are luckier or in a way unluckier standing ahead of others in the real axis of knowledge. My wish? I wish I stood on zero.
Life is a very chalenging journey. A journey that has no paths, no routs. Why do I see things the way I do? Why do I feel? There is a connection between the mind and the sentiments but I cannot define the limits. I cannot define...Are we at the end machines of thinking? Are we doomed to think and that is our destination? Destination...What a thelogical word! In reality we do not need causes and destination. In reality we are the childs of a game of probabilities. The question is could those laws of probabilities ever be totally known or not?
I wish I could be that cold machine of thinking but I am a person. My thoughts are easily influenced and can be driven to paths of faults. Unfortunately I do not live for ever and my actions and not my thoughts are my life. What you do is life and not what you think. If my thoughts could be my acts at the same time I would be the happiest person on the planet.
We are alone. Some of us do not know it and live happier ever after... Lonliness and randomness...Alone as physical existences but in fact we are not alone. Alone is a word that gives the meaning of being able to count something. But myself cannot be counted and that is why I am not alone. The difficult part is to extend your knowledge of yourself to enhance the ability to grasp the idea of the whole of our being.
My hurt is now pumping more blood to my body and that is a good sign... My truth is on the surface and I am very happy about it. Why do I write these things publicly? I will not read my text twice...

I am a person...

1000 visits...

2005-08-27T20:09:00.000+03:00

Dad and mom...Please stop entering my site...
Who ever sees that please make a comment!
Is there anybody out there who visits my site?
Who is it?
To whom am I writing to?
To myself...
Thats for sure...

Flying around the world

2005-07-14T17:19:00.000+03:00

Do you want to fly around the world and do not have the money for the airplane tickets? Well, this is not a problem...
Map your trip around the world

Αυτοκτονούμε;

2005-07-12T00:51:00.000+03:00

Το ξέρω...Όλο χαζομάρες λέω...
Ολόκληρη η σοφία του ανθρώπου είναι ισοδύναμη με το δικό μου επίπεδο γνώσης. Διαφορετικά θα πρέπει να υποθέσουμε πως η γνώση έχει κάποιο τέλος. Κάποτε θα τα ξέρουμε όλα. Άρα κάποτε δεν ξέραμε τίποτα. Πότε; Ποιό το πρώτο πράγμα που μάθαμε; Ποιό το τελευταίο που θα μάθουμε; Πότε; Σε άπειρο χρόνο; Εάν όχι τότε θα είμαστε σε θέση να αποφανθούμε. Χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να τα μάθουμε όλα. Εάν ναι. Τότε απλά θα αργήσουμε...
Και μετά την απόλυτη γνώση; Θα καταρεύσει ο χρόνος; Τι θα είναι ο χρόνος χωρίς την αλλαγή; Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στον θάνατο του χρόνου;
Η επιστήμη βρήκε την αρχή του, αυτή και το τέλος του...
Χωρίς χρόνο δεν υπάρχει ο άνθρωπος. Αυτοκτονήσαμε...

Is life a dream or is the dream living?

2005-06-20T17:20:00.000+03:00

A wise man in China one day woke up from a very heavy sleep. When he opened his eyes and saw the temple, asked to himself: Was I sleeping and dreeming that I was a beautiful butterfly or was I awake and I am now dreaming being a human being?
Just imagine all your life being a dream... Imagine that your world is not randomly chosen but is controled by your thoughts and your wishes... Maybe we are dreaming an endless dream...Maybe we are part of somebody elses dream...
So dream, aim and purssue your wishes. You never know how this dream will end...Or maybe you do?

In order for me to remember

2005-06-14T21:35:00.000+03:00

Here are some interesting web places for me... Who ever wants to be involved in an endless game of thought can continue with this link to an article that I have read.

The ideal profesor

2005-04-01T13:38:00.000+03:00

I am 23 years old and all my life I have been surrounded by colorless,to say the least, profesors. Profesors who either had know idea how to teach or had no idea of their subject. Profesors who had a total ignorance of themselves. Absolute freedom of expresing opinions, a relationship that is closer to friendship but is not, lesson that includes a divercity of subjects and not only the main subject of the class are few of the important necesities of evaluating a profesor with a high mark and most of the times the evaluation would be equaly high for the personality too.
When you can talk to a profesor like he is your friend without losing his identity of profesor, when you enter to his office and ask without fear, when you are never bored during the lesson, when he is always advicing you not to study a lot but in a strange way you feel more obligated to do so, when he gains tha ultimate respect from you without forcing you to do so, when you can discuss with him a wide range of subjects then it is certain that this person is worth the title of the profesor.
His role is to motivate, help and guide a person´s life. Teaching is not a job. Is a way of life.

Πόσο διαρκεί η ευτυχία;

2005-01-11T14:03:00.000+02:00

Λίγες στιγμές μονάχα ευτυχίας... Κάποια δευτερόλεπτα. Ένα μοναδικό χαμόγελο και μία ανάλαφρη αίσθηση στο στομάχι. Τι όμορφη αλήθεια στιγμή. Τόση είναι η ευτυχία μας. Όσο διαρκεί αυτό το χαμόγελο. Ένα άνοιγμα και ένα κλείσιμο των ματιών που κρατά μέσα του όλο το μυστήριο και το άγνωστο πολλών. Είμαι, είσαι, εγώ, αισθάνομαι, σκέφτομαι, αγαπώ. Λίγα από τα περιεχόμενα του.
Συντάκτης: Ο θεός

Η μοναξιά του Είμαι

2005-01-11T13:15:00.000+02:00

Πουθενά και πάντα. Παντού και τίποτα. Εσύ είσαι αυτός. Εξοικιώσου γρήγορα με την μοναξιά τους για να μην μείνεις ποτέ μόνος.
Συντάκτης: Ο θεός

Αθανασία

2005-01-11T11:24:00.000+02:00

Τι ειρωνία αλήθεια. Ζούμε άπειρες στιγμές σε μία και μόνο λάμψη. Επιθυμώ να ζήσω αιώνια. Το γνωρίζω πως μπορώ, μα η λήθη μου με σκοτώνει. Υπάρχουν μέρες που αντιδρώ, μάχομαι σκληρά. Εξαντλώ όλα τα όπλα της ιστορίας μου. Μα αργά αργά διαποτίζομαι από το βάρος της και τελικά ξεχνώ...
Συντάκτης: Ο θεός

Νέα μορφή των φωτογραφιών μου!

2005-01-09T16:43:00.000+02:00

Τι δυνατότητες μας δίνει το διαδίκτυο δεν μπορείτε να φανταστείτε!!! Μπείτε εδώ και δείτε πολλές νέες φωτογραφίες με νέο ύφος! Σχολιάστε! Έχει πλάκα!!!

Νάσο σε ευχαριστώ πολύ... Μπες και δες και εσύ τα αποτελέσματα!

Η επιλογή του κενού

2005-01-05T20:28:00.000+02:00

Ο θάνατος αποτελεί το απόλυτο κενό. Το κενό του μας τρομάζει. Υπάρχουν όμως πολλά είδη κενού. Το πιο σημαντικό είναι το κενό του 'να μην ξέρεις'.

Κάτι με ωθούσε να φύγω από αυτήν την προδιαγεγραμμένη μοίρα μου. Τα πάντα είχαν αποφασιστεί για μένα πριν από μένα. Βάδιζα σε άλλου μονοπάτι. Σίγουρο, ασφαλές μα όχι δικό μου. Μα επιτέλους ήθελα να μάθω τι είναι δικό μου και τι όχι. Τι κάνω για μένα και τι για τους άλλους.

Όλα τα είχα. Χρήματα, την καλύτερη εκπαίδευση, στοργικούς μα όχι καταπιεστικούς γονείς. Κάτι όμως με έσπρωχνε να κάνω αυτή την μεγάλη επανάσταση. Να αντισταθώ στο κοινωνικά αποδεκτό και στο κοινωνικά πρέπων και να κάνω κάτι μοναδικό, κάτι που να ικανοποιεί εμένα... Εάν ποτέ το μάθαινα...

Συνειδητοποιώντας ελάχιστα-ήμουν πολύ νέος- τι πήγαινα να κάνω, ετοιμαζόμουν για το πρώτο γιγάντιο βήμα έξω από την κουλτούρα του περιβάλλοντος μου. Μια θέση στο 'κατεστημένο' ήταν αυτό που υποτίθεται όλοι θα έπρεπε να ονειρεύονται και εγώ σκεφτόμουν να την απαρνηθώ. Και τι θα έκανα; Είχα τρομοκρατηθεί τόσο, ώστε σκέφτηκα να συμβουλευτώ κάποιον. Σκέφτηκα λοιπόν λογικά. Τρείς ήταν οι υποψήφιοι.

Σκοινοβατούσα στα όρια της κατάθλιψης. Ξαφνικά όμως συνδέθηκα με έναν άνθρωπο μέσα από το κενό της άγνοιας, που χωρίς να το καταλάβει μου έσωσε την ζωή. Πραγματικά εκείνη την περίοδο της ζωής μου δεν μπορούσα να κάνω βήμα μπρος και σίγουρα το πείσμα μου δεν με άφηνε να κάνω ούτε ένα βήμα πίσω.. Η προσωπική μου εξέλιξη είχε μείνει στάσιμη και τα συναισθήματα μου επικίνδυνα έκκρυθμα.

Συνάντησα πρώτα τον πολύ συμπαθητικό σύμβουλο. Με άφησε να μιλήσω για περίπου δύο λεπτά και μετά με διέκοψε ευγενικά. 'Είναι φανερό πως αυτού του είδους οι σπουδές δεν σου ταιριάζουν', μου είπε, 'αλλά δεν θα ήταν και πολύ σοφό να τα παρατήσεις. Καλύτερα θα ήταν να τελείωνες τις σπουδές σου και εν συνεχεία αφού βρείς ένα βιοποριστικό επάγγελμα θα μπορέσεις να ακολουθήσεις τα όνειρα σου'. Εν συνεχεία πήγα σε έναν άνθρωπο μεγαλύτερο και πιο έμπειρο που πραγματικά σεβόμουν. Με άφησε να μιλήσω τριάντα δευτερόλεπτα προτού αποφανθεί. 'Αυτό που πας να κάνεις είναι καθαρά ηλιθιότητα'.

Η τρίτη μου επιλογή ήταν και η δυσκολότερη. Δεν τον επέλεξα επειδή είχαμε κάποια σχέση, ούτε γιατί μου είχε φανεί ιδιαίτερα ζεστός άνθρωπος -για την ακρίβεια, τον θεωρούσα έναν μάλλον ψυχρό μαθηματικό τύπο- αλλά γιατί είχε την φήμη της διάνοιας. Είχε ασχοληθεί με τα ανώτερα μαθηματικά στο 'Σχέδιο Μανχάταν' και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν καλό να συζητήσω την απόφαση μου με μία 'διάνοια'.

Πήγα να τον συναντήσω νιώθοντας όλο και χειρότερα. Εκείνος με άφησε να ολοκληρώσω. Χρειάστηκα περίπου πέντε λεπτά. Μετά, μου είπε οτι δεν είχε καταλάβει ακόμα και μου ζήτησε να του πω περισσότερα-για τις σπουδές μου, την οικογένεια μου για τον Θεό (πραγματικά με άφησε να μιλήσω για τον Θεό!), για ο,τι μου ερχότανε στο μυαλό. Φλυάρησα λοιπόν άλλα δέκα λεπτά -δεκαπέντε λεπτά συνολικά- πράγμα πολύ καλό για ένα λιγομίλητο νεαρό, που βρισκόταν σε κατάθλιψη. Όταν τελείωσα, με ρώτησε αν θα με πείραζε να μου υποβάλλει μερικές ερωτήσεις. Κολακευμένος από την προσοχή του, φυσικά και δέχτηκα. Για το υπόλοιπο μισάωρο με ρώτησε πολλά πράγματα.

Τελικά, μετά από συνολικά σαράντα πέντα λεπτά, αυτός ο υποτιθέμενα ψυχρός τύπος έγειρε πίσω την καρέκλα του με την στεναχώρια ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του και μου είπε: 'Λυπάμαι. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Δεν έχω καμία συμβουλή να σου δώσω. Ξέρεις', συνέχισε, 'δεν είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος να μπεί ολοκληρωτικά στην θέση κάποιου άλλου. Στο βαθμό που μπορώ να μπω στην θέση σου -και χαίρομαι που δεν είμαι σε αυτήν-, δεν ξέρω τι θα έκανα. Βλέπεις, λοιπόν, δεν ξέρω τι να σε συμβουλέψω. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω'.

Ενδεχομένως εκέινος ο άνθρωπος μου έσωσε την ζωή. Γιατί λίγο πριν την συνάντηση μας φλερταρα με την αυτοκτονία αλλά φεύγοντας αισθανόμουν λες και μου είχε φύγει ένα φορτίο χιλίων κιλών από την πλάτη. Γιατί, αν μια διάνοια δεν ήξερε τι να κάνει, τότε ήταν απόλυτα δικαιολογημένο να μην ήξερα και εγώ τι να κάνω. Και εάν σχεδίαζα μία ενέργεια που, με τα μέτρα των κοινων ανθρώπων, ήταν θεοπάλαβη, αλλά μία διάνοια δεν την είχε θεωρήσει ρητά και κατηγορηματικά παρανοική, τότε λοιπόν ο δρόμος ήταν ανοιχτός. Εκείνος λοιπόν ο άνθρωπος που δεν διέθετε απαντήσεις η έτοιμες συνταγές, που δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνω και επέλεξε το κενό, αυτός ήταν που μου έδωσε την βοήθεια που χρειαζόμουν.

Δεν υπάρχουν απλές λύσεις και έτοιμες συνταγές. Για να αντιμετωπίσουμε τις εμπειρίες της ζωής πρέπει να είμαστε σε θέση να υπομείνουμε μία αίσθηση κενού και την αγωνία του να μην ξέρουμε.

μια ελεύθερη διασκευή ενός μέρους από το βιβλίο του Σκοτ Πεκ 'Πέρα από το δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο'

Asking the big why questions

2004-12-27T21:39:00.000+02:00

History: a new age of reason

One of our greatest historians argues that it is time to promote a revived idea of history and to create a coalition of reason to respond to the urgent need for renewed historical research into the evolution of human beings and their societies.
By Eric Hobsbawm

“The philosophers so far have only interpreted the world: the point is to change it.” Marxist historiography has developed along two parallel lines, corresponding to the two halves of Marx’ famous ‘Thesis on Feuerbach’. Most intellectuals who became Marxists from the 1880s on, including historians, did so because they wanted to change the world in association with the labour and socialist movements - movements which were to become, largely under Marxist inspiration, mass political forces. This association naturally led historians who wanted to change the world towards certain fields of study, notably the history of the common or labouring people. Though naturally attractive to people on the left, this originally had no specific connexion with Marxist interpretation. Conversely, when such intellectuals ceased to be social revolutionaries, from the 1890s on, they were also likely to stop being Marxists.

The Soviet revolution of October 1917 revived this incentive. However, let us not forget that Marxism was not formally abandoned in the major social-democratic parties of Europe until the 1950s or later. It also produced what might be called obligatory Marxist historiography in the USSR and in the states that later fell under communist rule. The era of antifascism reinforced the incentive to become Marxist.

From the 1950s on this motivation weakened in the developed countries - though not in the third world - although the huge expansion of university education and student unrest produced a substantial new academic contingent of world-changers in the 1960s. However, although radical, a good number of these were no longer clearly, or at all, Marxist.

This resurgence reached a peak in the 1970s, shortly before a massive reaction against Marxism began - again primarily for political reasons. Its main effect has been to destroy the belief that the success of a particular way of organising human societies can be predicted and assisted by historical analysis, although this is still believed by liberals. History has been severed from teleology (1).

Given the uncertain prospects of social-democratic and social-revolutionary movements, I think it is unlikely that there will again be a politically motivated rush to Marxism. But here we must avoid too much occidentalo-centrism. If I am to judge by the demand for my own history books, I note that it expanded in South Korea and Taiwan from the 1980s, in Turkey in the 1990s, and there are signs that it is now expanding in the Arabic-speaking world.

What of ‘interpreting the world’?

Meanwhile what of “interpreting the world”? Here the story is somewhat different but also parallel. It is about the rise of what may be called the anti-Rankean (2) reaction in history, of which Marxism was an important, but not always fully acknowledged, element. Essentially this was a double movement.

It challenged the positivist belief that the objective structure of reality was, as it were, self-explanatory: all that was needed was to apply the methodology of science to it, explain why things happened the way they did and discover “wie es eigentlich gewesen” (how it actually was). For all historians, historiography remained, and remains, anchored to an objective reality - the reality of what happened in the past. But it starts not with facts but with problems, and requires us to enquire how and why such problems - paradigms and concepts - are formulated in different social/cultural environments and historic traditions.

But at the same time, it was also a movement to bring history closer to the social sciences, and therefore to turn it into part of a generalising discipline capable of explaining the transformations of human society in the course of its past. History was to be about what Lawrence Stone (3) called “asking the big Why questions”. This “social turn” came not from within historiography, but from the social sciences, some of them in the process of being created, which were themselves being set up as evolutionary, that is to say historical, disciplines.

Insofar as Marx may be seen as the father of the sociology of knowledge, Marxism certainly contributed to the first of these movements - though it has been mistakenly attacked for an alleged blind objectivism. On the other hand, the most familiar impact of Marxist ideas, the stress on economic and social factors, was not specifically Marxist, though it was greatly assisted by the impact of Marxist analysis. It was part of a general historiographical movement, observable from the 1890s on, which was eventually to reach its peak in the 1950s and 1960s, to the benefit of my own generation of historians which had the good luck to become the transformers of the discipline.

This socio-economic current was wider than Marxism. Occasionally the initiative in founding the journals and institutions of economic/social history came from Marxist social-democrats (as in the journal Vierteljahrschrift in 1893). But this was not the case in Britain, France or the United States. And even in Germany the strongly historical school of economics was far from Marxian. Only in the third world of the 19th century - Russia and the Balkans - as in that of the 20th century, did economic history become primarily social-revolutionary in orientation, like all “social science”and therefore likely to be strongly attracted to Marx.

Marx’s impact on history

The historical interests of most Marxist historians were not so much in the “base” (the economic infrastructure) but in the relations of base and superstructure. The number of specifically Marxian historians was always relatively small. The major impact of Marx on history was through historians and social scientists who took up Marx’s questions, whether or not they gave alternative answers to them. And, in turn, Marxist historiography has moved a good way ahead of what it was in the days of Karl Kautsky and Georgi Plekhanov (4), largely owing to fertilisation by other disciplines (notably social anthropology) and by Marx-influenced and Marx-supplementing thinkers like Max Weber (5).

I stress the generality of this historiographical current not because I want to underestimate the differences within it, or within its components, like Marxism. The historical modernisers asked the same questions and saw themselves as engaged in the same intellectual battles, whether they derived their inspiration from human geography, Durkheimian sociology (6) and statistics as in France (both the school of the Annales and Labrousse), or from Weberian sociology like the Historische Sozialwissenschaft in federal Germany, or from the Marxism of the Communist party historians who became crucial carriers of historical modernisation in Britain, or at least founded its main journal.

These all saw each other as allies against historiographical conservatism, even when they represented mutually hostile political or ideological positions, like Michael Postan (7) and his British Marxist students. The classical expression of this coalition of progress is the journal Past & Present, founded in 1952, which became influential within the world of historians. It succeeded because the young Marxists who founded it deliberately refused ideological exclusiveness and the young modernisers of other ideological stamps were prepared to join with them and, what is more, knew that ideological and political differences did not stand in the way of collaboration. This front of progress advanced dramatically from the end of the second world war to the 1970s and what Lawrence Stone calls the “broad cluster of changes in the nature of historical discourse”. This lasted until the crisis of 1985, which saw the transition from quantitative to qualitative studies, from macro- to micro-history, from structural analysis to narrative, from the social to the cultural.

Since that time the modernising coalition has been on the defensive - including even the non-Marxist components such as economic and social history.
By the 1970s the mainstream of history had been so transformed, not least by the influence of the Marxist way of asking the “big questions”, that I found myself writing: “It is today often impossible to tell whether a work has been written by a Marxist or a non-Marxist unless the author advertises his or her ideological position...I would like to look forward to a time when no one asks whether authors are Marxist or not.” But, as I also observed, we were far from such a utopia. On the contrary. The need to insist on what Marxism can bring to historiography has become greater since then. Greater than it has been for a long time. That is because history needs to be defended against those who deny its capacity to help us understand the world, and because new developments in the sciences have transformed the historiographical agenda.

Methodologically, the major negative development has been the construction of a set of barriers between what happened or happens in history and our capacity to observe and understand it. It is denied that there is any reality that is objectively there and not constructed by the observer for different and changing purposes. It is claimed that we can never penetrate beyond the limitations of language, ie of the concepts which are the only way in which we can talk about the world, the past included.

This vision would eliminate the question of knowing whether there are patterns and regularities in the past about which historians can make meaningful statements. Meanwhile less theoretically minded historians argue that the course of the past is too contingent for generalisations or causal explanation, because the options in history are endless. Pretty well anything could happen or might have happened. Implicitly these are arguments against any science. I won’t bother about the more trivial attempts to return to the past: the attempt to hand back its course to high political or military decision-makers, or to the omnipotence of ideas or “values”, or to reduce historical scholarship to the important, but by itself insufficient, search for empathy with the past.

‘My truth is as valid as yours’

The major immediate political danger to historiography today is “anti-universalism” or “my truth is as valid as yours, whatever the evidence.” This naturally appeals to various forms of identity group history, for which the central issue of history is not what happened, but how it concerns the members of a particular group. What is important to this kind of history is not rational explanation but “meaning”, not what happened but what members of a collective group defining itself against outsiders - religious, ethnic, national, by gender, lifestyle or in some other way - feel about it.

That is the appeal of relativism to identity-group history. For various reasons the past 30 years have been a golden age for the mass invention of emotionally skewed historical untruths and myths. Some of them are a public danger: I am thinking of countries like India in the days of the BJP (8), the US, Sylvio Berlusconi’s Italy, not to mention many of the new nationalisms, with or without fundamentalist religious reinforcement.

This produces endless claptrap and trivia on the further fringes of nationalist, feminist, gay, black and other in-group histories, but it has also stimulated some extremely interesting new historical developments in cultural studies, such as the new “memory boom in contemporary historical studies” as Jay Winter (9) calls it, of which Les Lieux de Mémoire (Places of memory) (10) is a good example.

It is time to re-establish the coalition of those who want to believe in history as a rational enquiry into the course of human transformations against those who systematically distort history for political purposes - and also, more generally, against relativists and postmodernists who deny this possibility. Since some of these relativists and postmodernists consider themselves on the left, this may split historians in politically unexpected ways. I think the Marxist approach is a necessary component of this reconstruction of the front of reason, as it was in the 1950s and 1960s. Indeed the Marxist contribution is probably more relevant today since the other components of the coalition, for instance the post-Braudelian Annales and those inspired by structural-functional social anthropology have rather abdicated. Social anthropology as a discipline has been particularly affected by the stampede towards postmodern subjectivity.

An evolutionary history of humanity

While postmodernists have denied the possibility of historical understanding and historians have barely noticed, developments in the natural sciences have put an evolutionary history of humanity firmly back on the agenda. They have done so in two ways.

First because the new DNA analysis has established a firmer chronology of development since the emergence of homo sapiens as a species, and especially for the chronology of the spread of the species from its original African origin throughout the rest of the world and subsequent developments, before the appearance of written sources. This has both established the astonishing brevity of human history - by geological and palaeontological standards - and eliminated the reductionist solution of neo-Darwinian socio-biology. The changes in human life, collective and individual, in the course of the past 10,000 years, let alone in the past 10 generations, are too great to be explained by a wholly Darwinian mechanism of evolution via genes. They amount to the accelerating inheritance of acquired characteristics by cultural and not genetic mechanisms - I suppose it is Lamarck’s (12) revenge on Darwin via human history. And it doesn’t really help to dress this up in biological metaphors - “memes” (13) and not “genes”. Cultural and biological inheritance don’t work the same way.

In short, the DNA revolution calls for a specific, historical, method of studying the evolution of the human species. It also provides us with a rational framework for a world history. A history that takes the globe in all its complexity as the unit of historical studies, and not any particular environment or sub-area within it. History is the continuance of the biological evolution of homo sapiens by other means.
Second, the new evolutionary biology eliminates the hard-and-fast distinction between history and the natural sciences, already much weakened by the systematic “historisation” of these in the past decades. Luigi Cavalli-Sforza, one of the multidisciplinary pioneers of the DNA revolution, speaks of “the intellectual pleasure of finding so many similarities between disparate fields of study, some of which belong traditionally to the two opposite sides of culture: science and the humanities”. In short, it bypasses the bogus debates on whether history is or is not a science.

Third, it inevitably returns us to the basic approach to human evolution adopted by archaeologists and prehistorians, which is to study the modes of interaction between our species and its environment and its growing control over it. That means asking the questions that Marx asked. “Modes of production” (or whatever we want to call them), based on major innovations in productive technology, in communications, and in social organisation - but also in military power - have been central to human evolution. These innovations, as Marx was aware, did not and do not make themselves. Material and cultural forces and relations of production are not separable. They are the activities of men and women in historical situations not of their making, acting and taking decisions (“making their history”), but not in a vacuum- not even a vacuum of imputed rational calculation.

However, the new perspectives on history should also return us to that essential, if never quite realisable, objective of those who study the past: “total history”. Not a “history of everything”, but history as an indivisible web in which all human activities are interconnected. Marxists are not the only ones to have had this aim (for instance, Fernand Braudel), but they have been its most persistent pursuers, as noted by one of them, Pierre Vilar (14). Like Marx, he refused “any firm division or watertight separation among the various sectors of history. Analysis, of course, remains an essential pat of any investigation and the historical profession cannot do without specialization. But economics alone can never fully account for all economic phenomena, nor political theory for all political phenomena, nor the theory of the spiritual for all spiritual phenomena. In each concrete instance the problem lies in the interaction of all these.”

Not the least of the theoretical problems for which the perspective of history as interaction is essential, is one that is crucial for the understanding of the historic evolution of homo sapiens. It is the conflict between the forces making for the transformation of homo sapiens from neolithic to nuclear humanity and the forces whose aim is the maintenance of unchanging reproduction and stability in human collectivities or social environments. For most of history, the forces inhibiting change have usually, though with occasional exceptions, effectively counteracted open-ended change. Today this balance has been decisively tilted in one direction. And the disequilibrium, which may be beyond the ability of humans to absorb, is almost certainly beyond the ability of human social and political institutions to control. Perhaps Marxist historians, who have had occasion to reflect on the unintended and unwanted consequences of human collective projects in the 20th century, can at least help us understand how this came about.

Eric Hobsbawm is author inter alia of The Age of Extremes: The Short 20th Century: 1914-1991, Michael Joseph, London, 1994.

This article is taken from his concluding speech to the British Academy Colloquium on Marxist historiography this November.

Ο θάνατος του θανάτου

2004-12-24T17:59:00.000+02:00

Εάν πεθάνει ο θάνατος θα πεθάνει και ο άνθρωπος. Χώρίς αυτόν τα πιο θαυμαστά επιτευγματα της ανθρώπινης διάνοιας φαντάζουν απλώς παιδικές σκέψεις.
Συντάκτης: Ο θεός

Ατόφιο συναίσθημα

2004-12-24T17:53:00.000+02:00

Ένα συναίσθημα που κατοικεί στη ουτοπία δεν αγγίζεται. Αιωρείται μέσα στο συνονθύλευμα της λογικής και της ύπαρξης. Τη στιγμή που θα εμφανιστεί στον τόπο της πραγματικότητας, την ίδια στιγμή γίνεται καπνός. Ξάφνου δεν υπήρξε ποτέ. Χάνεται και ξαναδημιουργείται από την αρχή. Διαφορετικό μα με την ίδια μοίρα. Την εκθρόνιση.
Συντάκτης: Ο θεός

Απόλυτη ευτυχία

2004-12-24T17:47:00.000+02:00

Πλησιάζοντας την απόλυτη ευτυχία κατακτάς την απόλυτη δυστυχία. Τα πάντα είναι πιο κοντά στην απόλυτη ευτυχία από την ίδια. Όσο πιο κοντά έρχομαι στον Παράδεισο σου τόσο πιο πολύ απομακρύνομαι... Τελικά ένα και μόνο σημείο υπάρχει το οποίο και προσεγγίζει το μέγιστο δυνατό Εσένα. Το πιο είναι αυτό ποτέ δεν θα μάθω. Εάν το φτάσω ποτέ, δεν θα το καταλάβω και θα το προσπεράσω.
Συντάκτης: Ο θεός

Έκθεση

2004-12-22T17:23:00.000+02:00

Μην χάσετε την έκθεση κοσμήματος και ζωγραφικής που λαμβάνει χώρα σε έναν πολύ ζεστό χώρο στην οδό Λώρη Μαργαρίτη, X-plain. Κάθε μέρα στις 9.30μμ έως -νομίζω- και τις 8 Ιανουαρίου.

Flashmob.gr

2004-12-18T10:46:00.000+02:00

Τί ακριβώς είναι τα 'flash mobs' ;
Ο 'αιφνίδιος όχλος' όπως συχνά αναφέρεται στα ελληνικά ο όρος 'flash mobs' είναι η ξαφνική συγκέντρωση ενός μεγάλου αριθμού ατόμων σε μία προκαθορισμένη τοποθεσία κάποιο συγκεκριμένο χρόνο. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν, ακολουθούν ένα προκαθορισμενο αξιοπρόσεκτο σενάριο το οποίο εξελίσεται σχετικά γρήγορα και έχει ως στόχο το γέλιο και την έκπληξη των αθώων παρευρισκόμενων περαστικών . Η συννενόηση των μελών και η ανακοίνωση των μελών γίνεται απολκλειστικά μέσω internet.
Στην Ελλάδα έχουν γίνει τέτοιου είδους events;
Έχουνε γίνει εννιά και τώρα παμε για το δέκατο. Στην Θεσσαλονίκη θα γίνειτο επώμενο event σε λίγες μέρες όπου μπορείς να πάρεις και εσύ μέρος!
Κάνε μία επίσκεψη στο www.flashmob.gr

Άραγε υπάρχει βέβαιη γνώση;

2004-12-17T13:53:00.000+02:00

Συντάκτης: Ο θεός
Τα λεκτικά παράδοξα με απασχόλησαν για ένα χρονικό διάστημα. Δεν τα χώνευα. Σαν μαθηματικός βέβαια είμαι αρκετά εξοικιωμένος με αυτα. Συνήθως αυτά προκύπτουν όταν κανείς πάει να παίξει με το άπειρο... Άλλωστε ολόκληρη η θεωρία του Cantor κατέρευσε με την γνωστή αντινομία του Russel. Ο ίδιος ο Cantor, αναμφισβήτητα ένα μεγάλο μυαλό βάσισε όλη του την θεωρία στην έννοια του συντελεσμένου απείρου. Εδώ πρέπει να τονιστεί για τον αναγνώστη που δεν είναι εξοικιωμένος με τα μαθηματικά πως το άπειρο εμφανίζεται σε πολλες μορφές.

Ιστορικά η πρώτη μορφή του είναι το λεγόμενο διαδικαστικό άπειρο το οποίο νοείται σαν ένα όριο σε μια διαδικασία κατασκευής. Να σημειωθεί εδώ πως με την έννοια του απείρου ασχολήθηκαν και οι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι. Ο Cantor λοιπόν στην θεωρία συνόλων του αναγκάζεται να ασχοληθεί με σύνολα που ήδη περιέχουν άπειρο πλήθος στοιχείων και εισάγει με αυτόν τον τρόπο το συντελεσμένο άπειρο. Τα προβλήματα από το σημείο αυτό και πέρα άρχισαν να μοιάζουν με το κεφάλι της λερναίας ύδρας. Κάθε λύση γεννούσε περισσότερα προβλήματα. Πώς συγκρίνουμε τέτοια σύνολα; Ποιό έχει περισσότερα στοιχεία; Για να μην κουράσω περαιτέρω τον θαρραλέο αναγνώστη που έχει φτάσει έως εδώ, θα πω μοναχά πως υπάρχουν άπειρα σύνολα 'πιο απειρα' απο άλλα άπειρα σύνολα. Η παραδοξότητα σε όλο της το μεγαλείο!

Ένας νεαρός ονόματι Russel υπέδειξε τα προβλήματα που ενυπάρχουν στην έννοια του συντελεσμένου απείρου κλονίζοντας με μιας το κατασκεύασμα του Cantor. Προσπαθείστε είπε να ορίσετε ένα σύνολο Ω όλων των συνόλων που δεν περιέχουν σαν στοιχεία τον εαυτό τους. Στο ερώτημα εάν το ίδιο το σύνολο Ω ανήκει στον εαυτό του δεν υπάρχει απάντηση καθώς φανερώνεται μία αντίφαση. Τα πράγματα δυστυχώς για εμάς τους μαθηματικούς δεν θα λύνονταν τόσο ευκολα.
*Εάν δεν γίνεται αντιληπτή η αντίφαση, στο τέλος του κειμένου παραθέτω μία μικρή γέυση του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσει η σκέψη του αναγνώστη. Η συμβουλή μου θα ήταν να μήν χρησιμοποιηθεί εύκολα αυτή η βοήθεια.

Άλλωστε το ίδιο το άπειρο απέτρεψε πολλές προσπάθειες σπουδαίων μυαλών για την εύρεση των θεμελίων των μαθηματικών έως την εμφάνιση τοu Kurt Godel και το περίφημο θεώρημα της μη πληρότητας. Ένα θεώρημα που πραγματικα τσακίζει κόκκαλα με την ομορφιά του και την γενικότητα του και έξω από τα μαθηματικά. Προσωπικά με είχε κλονίσει μόλις το άκουσα,όπως συνέβει και με πολλους σπουδαιους μαθηματικούς. Δεν υπάρχει περίπτωση λεεί να κατασκευαστεί οποιαδήποτε επιστημονική θεωρία χωρίς να περιέχει κάποιες αναπόδεικτες προτάσεις. Μπορεί να είναι απλές, προφανείς και πανταχού παρούσες στον εμπειρικό μας κόσμο, όμως δεν παύουν να είναι αυθαίρετα κατασκευάσματα του μυαλού. Ολόκληρη η επιστήμη του ανθρώπου χτίζεται σε σαθρά θεμέλια.

Πολλά λοιπόν άλυτα προβλήματα των μαθηματικών μπορεί και να μην αποδεικνύονται παρόλο που μπορεί να ισχύουν. Το πέμπτο αίτημα του Ευκλείδη -από σημείο εκτός ευθείας (ε) διέρχεται μοναδική παράλληλη προς την (ε)- μπορεί να γίνει -από σημείο εκτός ευθείας (ε) διέρχονται άπειρες ευθείες παράλληλες προς την (ε) χωρίς να διαταράσσεται καθόλου η συνέπεια των νέων γεωμετριών που εμφανίζονται. Ένα παράδειγμα αλλαγής των αναπόδεικτων θεμελίων ενός σημαντικού νοητικού κατασκευάσματος και η κατασκευή ενός άλλου που όμως δεν αντιτίθεται στην λογική παρά μόνο στην εμπειρία, ζήτημα που όσον αφορά την θεωρητική επιστήμη είναι επουσιώδες. Εξάλλου η εμπειρία πάντοτε αργεί να επιβεβαιώσει ή να διαψέυσει την θεωρία.

Το χειρότερο όμως δεν άργησε να έρθει. Ο μαθητής του Godel ο γνωστός σε όλους μας-έκανε την θεωρητική αρχή των σύγχρονων υπολογιστών- Alan Turing, διατύπωσε ένα θεώρημα που απόδεικνύει την αδυναμία αποδείξεως του ότι μια συγκεκριμένη πρόταση είναι μη αποδείξιμη! Τόσες λίγες λέξεις και όμως έφεραν την κόλαση πιο κοντά στους μαθηματικούς. Από αυτό το σημείο και έπειτα ο μαθηματικός δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από έναν εξερευνητή χωρίς προορισμό σε έναν λαβύρινθο χωρίς καμία βεβαιότητα για το εάν υπάρχει έξοδος.

Σαφέστατα οι αντινομίες οπουδήποτε και εάν αυτές εμφανίζονται φανερώνουν αδυναμίες στον τρόπο σκέψης και λαμβάνονται σοβαρά υπ'όψην. Η ανθρώπινη υπόσταση άλλωστε είναι συνυφασμένη με την λογική. Και όπως ήδη από τα χρόνια του Αριστοτέλη αυτή έχει εδραιωθεί, η λογική δεν αποδέχεται αντιφάσεις. Πιο συγκεκριμένα με την αρχή του αποκλεισμού της αντίφασης, δεν μπορεί κάτι να ισχύει και ταυτόχρονα να μην ισχύει.

Η γλώσσα άραγε τι σχέση μπορεί να έχει με όλα αυτα; Στην σχετικά πρόσφατη φιλοσοφική σκέψη φανερώθηκε η πολυπλοκότητα και η σημασία που έχει στην σκέψη του ανθρώπου η γλώσσα. Κρύβει πολλές παγίδες και δεν είναι και τόσο απλή η μελέτη της. Πολλά ερωτήματα διατυπώνονται όσον αφορά την υπόσταση της και την σχέση που μπορεί αυτή να έχει με τις αιώνιες αγωνίες του ανθρώπου.

Ο προσωπικός μου προβληματισμός ξεκίνησε από τις απλές κυκλικές παραδοξότητες. Πάντα λέω ψέμματα. Τελικά ειμαι ή όχι ψεύτης; Άραγε εχουν καμία σχέση αυτου του τύπου οι λεκτικές παραδοξότητες με την ανθρώπινη λογικη; Είναι απλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα της γλώσσας; Η μήπως εγγενείς αδυναμίες της, κατασκευασμένες από ένα ατελές μυαλό; Η γλώσσα βελτιώνεται δομικά; Μπορεί αραγε να φτάσει σε ένα σημείο δυνατότητας απόλυτης έκφρασης της ανθρώπινης ψυχης; Τι έχει ένα έργο τέχνης που δεν μπορεί να το εκφράσει η γλώσσα; Αναμφισβήτητα δεν ειναι εύκολα ζητήματα.

Ξεκίνησα να συνδέσω την γλώσσα και τις παραδοξότητες της με κάτι μεγαλύτερο. Ξεκίνησα με μία ταπεινή αφετηρία και οδηγήθηκα σε κάτι πολύ γενικό και μεγάλο. Είναι βέβαιο πως η γλώσσα μας κρύβει πολλές απαντήσεις, ερωτήσεις οι ίδιες, όπως θα έλεγε και ο Αξελός, ο σπουδαίος αυτος έλληνας φιλόσοφος.
*Εάν το Ω ανήκει στο Ω τότε σύμφωνα με τον ορισμό του Ω αναγκαστικά το Ω δεν ανήκει στο Ω. Εάν τώρα το Ω δεν ανήκει στο Ω τότε πάλι με οδηγό τον ορισμό μας καταλήγουμε πως το Ω ανήκει στο Ω. Περαιτέρω ανάπτυξη μάλλον επιζήμια θα ήταν...

ΠΑΡΑΔΟΞΟ: συνδυασμόι λέξεων που a priori δεν συνδυάζονται.
Ερώτημα. Στο σύμπαν υπάρχουν καταστάσεις παραδόξων; Καταστάσεις όπου φαινόμενα -το φυσικό αντίστοιχο των λέξεων- δεν μπορούν να συνδυαστούν;
Εάν υπάρχουν αυτά, τότε έχουμε μία βέβαιη γνώση καθώς γνωρίζουμε ποιά φαινόμενα δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνδυαστούν.
Διαφορετικά, εάν δηλαδή δεν υπάρχουν στο σύμπαν συνδυαστικοί περιορισμοί φαινομένων τότε φτάνουμε σε μία συμπαντική κατάσταση όπου τα πάντα έχουν μια πιθανότητα.
Η πιθανότητα όμως δεν μπορει να οριστεί χωρίς την ύπαρξη της απιθανότητας. Άρα η αρχική μας σκέψη πως τα πάντα είναι πιθανά καταλήγει σε παραδοξότητα καθώς η πιθανότητα έχει αδυναμία ορισμού. Καταλήγοντας σε παράδοξο έρχομαι σε αντινομία με την υπόθεση μου πως δεν υπάρχουν παράδοξα στο σύμπαν. Η αντινομία αυτή δεν είναι αποδεκτή και ετσι δια της ατόπου απαγωγής καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως υπάρχει βέβαιη γνώση στο σύμπαν.
Συντάκτης: Ο θεός

Γραφειοκρατεία

2004-12-17T13:38:00.000+02:00

Πίσω από την σχέση μας με το κράτος κρύβεται η γραφειοκρατεία. Έχοντας πια ήδη πίσω μου κάποιες συναναστροφές με το δημόσιο δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα. Κάθε φορα όμως ελπίζεις... Το κουρασμένο ύφος ορισμένων υπαλλήλων και το ατελειώτο πήγαινε-έλα δυστυχώς δεν αλλάζει! Το αστείο σε αυτή την υπόθεση είναι πως οι ίδιοι υπάλληλοι διαμαρτύρονται για την γενικότερη συμπέριφορα που όπως ισχυρίζονται χαρακτηρίζει δυστυχώς τον Έλληνα και πως θα ήθελαν τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Μόλις όμως καθίσουν στην δημόσια καρέκλα τους αποκτούν το γνωστό ύφος τους. Δεν μπορεί.. Κάτι έχει η καρέκλα.
Συντάκτης: Ο θεός.

We will rock you

2004-12-16T20:45:00.000+02:00

Anatolia alumni club presents the musical of QUEEN 'we will rock you'
from 17-23 december, every night at 9pm, theatre AYLAIA.
Reservations:2310243066

For all of us mathematicians

2004-12-15T14:01:00.000+02:00

Τα πάθη των ανθρώπων πολλά... μεταξύ αυτών και το πάθος για τα Μαθηματικά.Πως όμως η τόσο μεγάλη έκτασή τους να έρθει πιο κοντά στον απλό Μαθηματικό ή στον πολίτη που αγαπά αυτό το αντικείμενο;
Καλωσήρθατε στο www.mathematics.gr

Why learning mathematics

2004-12-15T13:37:00.000+02:00

One very interesting article about the use of mathematics.

Ανέκδοτα με Μαθηματικούς !!!

2004-12-15T13:25:00.000+02:00

Πολλοί λένε σήμερα ότι οι Μαθηματικοί ζουν "στον κόσμο του". Δεν έχουν και πολύ άδικο γιατί εάν εξετάσουμε τα Μαθηματικά μακριά από το άγχος του σχολείου μάλλον θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για την επιστήμη που μπορεί να εξελιχθεί σε μια μεγάλη αγάπη για τον άνθρωπο και να τον επηρεάσει σημαντικά κυρίως στην σκέψη του αλλά και στις δραστηριότητές του. Έτσι υπάρχουν φορές που ένας Μαθηματικός δεν ανταποκρίνεται με τον "κοινωνικά" αποδεκτό τρόπο στις διαπροσωπικές του σχέσεις, αλλά με έναν πιο "μαθηματικό" και ακαταλαβίστικο τρόπο που ξενίζει τους περισσότερους. Αυτού του είδους τα φαινόμενα έχουν αποτέλεσμα την δημιουργία ανεκδότων που σατιρίζουν τέτοιες και όχι μόνο καταστάσεις. Παρακάτω έχουν συγκεντρωθεί κάποια απ' αυτά που ομολογουμένως προκαλούν αστείρευτο γέλιο.

(1) Γιατί οι Μηχανικοί έχουν λεφτά.

Γιατί οι Μηχανικοί βγάζουν λεφτά; Λοιπόν υπάρχει μια αυστηρά Μαθηματική απόδειξη γι" αυτόν τον ισχυρισμό. Αρκεί πρώτα απ' όλα να δεχθούμε τα παραπάνω αξιώματα:
Αξίωμα 1: Η γνώση είναι ισχύς (1)
Αξίωμα 2: Ο χρόνος είναι χρήμα (2)
Έχουμε λοιπόν:
Ο κάθε Μηχανικός ξέρει: Ισχύς = (Έργο) / (Χρόνο)
Με βάση τις (1) και (2) έχουμε:
Γνώση = (Έργο) / (Χρήμα) => Χρήμα = (Έργο) / (Γνώση) (3)
'Αρα λοιπόν, όταν η Γνώση τείνει στο μηδέν το Χρήμα τείνει στο άπειρο, καθώς έχει γίνει Έργο. Επομένως αποδείξαμε γιατί οι Μηχανικοί σήμερα βγάζουν λεφτά.

Signing your comments

2004-12-14T15:22:00.000+02:00

Please do sign your comments. A signed script is prefered than an anonymous one. This way I can reply or even start together a debate over one subject!

Famous frase

2004-12-14T15:11:00.000+02:00

I am not young enough to know everything.
Oscar Wilde

A special thanks to my friend Helen

Δοκιμασμένες αξίες, μοντέρνα διακυβέρνηση

2004-12-12T17:39:00.000+02:00

* Παντού μια μικρή καμαρίλα ζαλίζει τον άνθρωπο της δράσης, υπενθυμίζοντάς του συνεχώς τις επιτυχίες του

Γ. ΒΩΚΟΣ

Μόλις την επομένη της επανάστασης του 1830, πρώτο στέρεο αλλά δειλό βήμα για την εγκατάσταση στη Γαλλία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, ο προσεκτικός παρατηρητής που ήταν ο Μπαλζάκ, χωρίς να κρύβει την προσωπική του εμπλοκή - αποτυχημένη - στα πολιτικά δρώμενα, γράφει ένα σύντομο κείμενο με τίτλο H μοντέρνα διακυβέρνηση. H φιλομοναρχική εφημερίδα για την οποία το προορίζει αρνείται να το δημοσιεύσει και η μικρή πραγματεία του συγγραφέα βρέθηκε στα χαρτιά του και δημοσιεύτηκε μόλις το 1900 από τους ερευνητές που ασχολούνται με το έργο του.

Συνήθως αρνούμαστε να πάρουμε εντελώς στα σοβαρά τα θεωρητικά κείμενα του συγγραφέα: το βάρος του λογοτεχνικού έργου είναι τόσο μεγάλο, καθηλώνει σε τέτοιο βαθμό την προσοχή, ώστε τα υπόλοιπα γραπτά να θεωρούνται μόνο συμπληρωματικά, αν όχι, τελικά, αμελητέα. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, θα ήταν χρήσιμο να γίνει μια εξαίρεση, δεδομένου ότι στη Μοντέρνα διακυβέρνηση ο Μπαλζάκ διατυπώνει μια σειρά απορίες και τούτο τη στιγμή ακριβώς που στήνεται η μηχανή του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Πρόθεση του συγγραφέα είναι να καταλάβει τη λειτουργία αυτής της μηχανής και ο κριτικός χαρακτήρας των αποριών του δεν στρέφεται τόσο εναντίον του κοινοβουλευτισμού όσο δοκιμάζει να ελέγξει, ήδη πρώιμα, τις αντοχές του συστήματος. Από τη σκοπιά αυτή, ο διευθυντής της εφημερίδας που αρνήθηκε τη δημοσίευση έκρινε, με αξιοσημείωτη πολιτική οξυδέρκεια, ότι το κείμενο δεν προσφερόταν για άμεση εκμετάλλευση.

Το άμεσο παράγωγο της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης, όπως το σημειώνει ξεκινώντας ο Μπαλζάκ, είναι να τοποθετήσει την εξουσία στα χέρια μιας κυβέρνησης που βρίσκεται υπό μόνιμη αμφισβήτηση. Προκύπτει έτσι ένα είδος δυναστείας πρωθυπουργών, που είναι όλοι τους τέκνα του κοινοβουλίου και της κοινής γνώμης. Αν υποθέσουμε ότι η κοινή γνώμη ούτε παγιδεύει ούτε παγιδεύεται ποτέ, μπορούμε να δεχτούμε με βεβαιότητα ότι επειδή ο πρωθυπουργός δεν είναι απόγονος των Βουρβόνων, «για να χρησιμοποιήσω μια ευρεία έκφραση της μοναρχίας», θα πάψουν να υπάρχουν στη χώρα αυλή και αυλικοί, «οι δύο αιώνιες πληγές που προκαλούν τη διαμαρτυρία των λαών;».

Ο συγγραφέας, που είναι ο Μπαλζάκ, δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντισταθεί στον πειρασμό της αφήγησης: πάρτε έναν ικανό πολιτικό άνδρα, δώστε του δέκα χρόνια ζωής, ισχύος και κυβέρνησης και θα βρείτε στη θέση του έναν μικρό Ρισελιέ χωρίς τον μανδύα του καρδινάλιου, «έναν τυραννίσκο», αλλά περιτριγυρισμένο από τη φρουρά του, τους κόλακές του, τους αυλικούς του, μια ολόκληρη συνταγματική αυλή που δρα φορώντας το προσωπείο της νομιμότητας. Κύριο μέλημά του θα ήταν η ανανέωση, στα τακτά χρονικά διαστήματα που προβλέπει το σύνταγμα, της λαϊκής εντολής, θα «άνοιγε έναν λογαριασμό για τους νόμους του» και θα οργάνωνε τον δεσποτισμό του στην αρχή του δούναι και λαβείν. Αντί να κόβει κεφάλια, θα φρόντιζε να συνάψει δάνεια, και αντί να στέλνει τους πραγματικούς άρχοντες στο κυνήγι, όπως το έκανε ο καρδινάλιος, θα τους έκανε εργολάβους δημοσίων έργων. Θα είχε διαφθείρει με το χρήμα τους ανθρώπους που θα έκρινε επικίνδυνους για τον ίδιο και θα φρόντιζε να διοχετεύσει ανεπαίσθητα την εύνοιά του και τους ανθρώπους του σε όλα τα γρανάζια και σε όλες τις καίριες θέσεις του κρατικού μηχανισμού. Θα φρόντιζε με ιδιαίτερο ζήλο το σημαντικότερο: η κυβέρνησή του θα οδηγούσε τις μάζες όλο και πιο κοντά στον «λαϊκό εγωισμό, του οποίου η ανάπτυξη καταλήγει στην πολιτική αδιαφορία και προετοιμάζει την υποτέλεια».

Δεν θα μπορούσε να αποφύγει την καμαρίλα, γιατί είναι αναπόφευκτη παντού όπου οργανώνεται η παραμικρή εξουσία: κοιτάξτε τον διευθυντή μιας εφημερίδας, αυτής της εξουσίας, επισημαίνει ο Μπαλζάκ, που τώρα αρχίζει να δείχνει το πρόσωπό της στη χώρα μας. Παρατηρήστε τον ιδιοκτήτη ενός θεάτρου ή κάποιας άλλης επιχείρησης, η οποία μόλις αρχίζει να ασκεί κάποια επιρροή. Παντού θα βρείτε μια μικρή καμαρίλα να περιβάλλει τον άνθρωπο της δράσης, να τον ζαλίζει υπενθυμίζοντάς του συνεχώς τις επιτυχίες του, να ζει από τα λάθη του, να τον βοηθά να τα επαναλάβει και να τον αποκοιμίζει, μουρμουρίζοντας συνεχώς τις ίδιες ιδέες «παρόμοια με αυτές τις γυναίκες που με τον χρόνο, την υπομονή και την ίδια σκέψη καταφέρνουν να συντρίψουν και τον πιο ακέραιο χαρακτήρα».

Τέλος, ο Μπαλζάκ κρίνει ότι μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο «για έναν εφήμερο πρωθυπουργό να αφιερωθεί ταυτοχρόνως και στις μηχανορραφίες που είναι αναγκαίες για την παραμονή του στην εξουσία και στις κρατικές υποθέσεις: φτάνει στην εξουσία σαν ταξιδιώτης, τα κουτσοκαταφέρνει με ένα δάνειο, διογκώνει το δημόσιο χρέος και φεύγει, συχνά τη στιγμή που αρχίζει να γνωρίζει κάποια πράγματα από την επιστήμη της διακυβέρνησης». Στο μεταξύ, «το δημόσιο χρέος, αυτός ο ισολογισμός των ηλιθιοτήτων, μεγαλώνει και έρχεται η πτώχευση. Μόνο που τώρα γίνεται στο όνομα όλων αντί να γίνει στο όνομα ενός. Και θα έρθει μια μέρα που οι εισοδηματίες θα αποτελέσουν ένα είδος αριστοκρατών, εναντίον των οποίων, ένας λαός που υποφέρει θα ετοιμάσει μια τρομακτική γιορτή».

Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΤΟ ΒΗΜΑ , 30-11-2003
Κωδικός άρθρου: B14029B511

A special thanks to my good friend Michael for giving me this article

Lets make a community

2004-12-12T16:41:00.000+02:00

Who ever of my friends wants can mail me and post something his... Anything... Thoughts, articles, activities, meetings! This is what the net is for!!! If anyone knows anything about partying and festivals in thessaloniki please inform me and lets post it!!!

Adlerian Psychology

2004-12-12T16:02:00.000+02:00

In a future time there will be several informations about adlerian psychology and generally self realization. Please stay in touch!

Τα ιδεολογήματα των κερδοσκόπων

2004-12-11T01:51:00.000+02:00

* Το πλαστό πρόσωπο του «χρηματιστή-λακέ» λειτουργεί σαν ένα είδος «κοινωνικού αλεξικέραυνου»

Γ. ΒΩΚΟΣ

Ο ρόλος του χρήματος ως μέσου ισχύος και κοινωνικής ανέλιξης δεν έπαψε ποτέ να ενδιαφέρει τους ιστορικούς. Τα τελευταία 20 χρόνια ωστόσο το πρόβλημα έγινε αντικείμενο συγκεκριμένων ιστορικών ερευνών που επέλεξαν ως σύστημα αναφοράς τον λαμπρό αλλά αινιγματικό 17ο αιώνα, ιδιαίτερα στη Γαλλία, που είχαμε συνηθίσει να θεωρούμε ιεραρχημένο και άκαμπτο κόσμο. H απορία προέκυψε από την ασαφή κοινωνική ταυτότητα μιας ομάδας ανθρώπων οι δραστηριότητες των οποίων σχετίζονταν με το «χρήμα» και τους οποίους ονόμαζαν, ήδη τότε, «χρηματιστές». Αποφεύγοντας τον αναχρονισμό σε μια εποχή που δεν υπήρχε χρηματιστήριο, ο όρος «χρηματιστής» δηλώνει τον άνθρωπο που είναι ικανός να εξασφαλίζει στον βασιλιά τα απαραίτητα χρήματα για να λειτουργήσει η μοναρχία: από τη συντήρηση της Αυλής στην επιβεβλημένη λάμψη της γιορτής αλλά και στην πολύ σοβαρότερη επιχείρηση που είναι η διεξαγωγή του πολέμου, ο χρηματιστής είναι παρών.

Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Πώς πετυχαίνουν τον στόχο τους; Ποιος είναι ο μηχανισμός που τους αναπαράγει, συντηρώντας τους στην ύπαρξη; Από τα πολλά ερωτήματα που προκύπτουν για τον «χρηματιστή» υπάρχει ένα που αξίζει, κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερη προσοχή: η κοινωνική διαδρομή του. Για τους συγχρόνους η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και οργισμένη, μια και ο «χρηματιστής» πετυχαίνει, με τον ταχύρυθμο πλουτισμό, τη μεταμόρφωσή του από άνθρωπο ταπεινής, δηλαδή σκοτεινής, καταγωγής σε βαθύπλουτο άρχοντα που επιδεικνύει με τρόπο προκλητικό και άκομψο την επιτυχία του. Από το ανώνυμο κείμενο στη μεγάλη λογοτεχνία, ο χρηματιστής είναι αυτός που βρίσκεται ξαφνικά από το πουθενά δίπλα στον βασιλιά. «Από πού να αρχίσω» αναρωτιέται ένα ανώνυμο κείμενο στις αρχές του 18ου αιώνα «από τη γέννησή σας; Είναι ό,τι πιο ανάξιο και χαμερπές. (...) Δεν προκαλεί καμία απορία το γεγονός ότι αετοί γεννούν αετούς. Αλλά είναι θαύμα για τη φύση τα μικρά βατράχων να γίνουν τίγρεις και λεοπαρδάλεις». Αυτός είναι ο τόνος που είχε ήδη δοθεί νωρίτερα από συγγραφείς του ύψους του La Bruvére: οι χρηματιστές, «βρώμικες ψυχές, ζυμωμένες με λάσπη και σκουπίδια». Ο «χρηματιστής» είναι διπλή ανωμαλία που αποδιοργανώνει ταυτοχρόνως τη φύση και την κοινωνία.

Ενα είδος παραγωγικής καχυποψίας οδήγησε μερικούς ιστορικούς να αναρωτηθούν αν η προηγούμενη περιφρονητική εικόνα του χρηματιστή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή μήπως πρόκειται για κατασκευή που οδηγεί σε ένα πλασματικό πρόσωπο. H καταφατική απάντηση στο ερώτημα θα οδηγούσε στην ανατροπή των ιδεών μας για την άκαμπτη μορφή της κοινωνίας στην προεπαναστατική περίοδο. Στην προοπτική αυτή οι χρηματιστές θα αποτελούσαν μια ευέλικτη κοινωνική ομάδα η οποία έχει τη δυνατότητα, χάρη στο χρήμα που απέκτησε, να παρακάμπτει τους κανόνες και την ιεραρχία θέτοντας εαυτήν στο προσκήνιο της κοινωνίας.

Ο ιστορικός Daniel Dessert, στο σημαντικό έργο Χρήμα, εξουσία και κοινωνία στον Μεγάλο Αιώνα, μελετώντας έναν προς έναν τους «χρηματιστές» και καταγράφοντας την κοινωνική τους θέση, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εικόνα του «χρηματιστή-λακέ» αποτελεί μύθο αλλά μύθο ισχυρό που εξακολουθεί ακόμη να εμφανίζεται με το πρόσωπο της αλήθειας. Με δεδομένο το συμπέρασμα αυτό ο Dessert προσανατολίζει την έρευνά του με γνώμονα το ακόλουθο ερώτημα: Γιατί αυτός ο μύθος, γιατί αυτό το κλισέ που κυριάρχησε ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια; H απάντηση δεν είναι εύκολη μια και πρέπει να αναζητηθεί στην περιοχή της ερμηνείας. Θα μπορούσε πάντως εύλογα να υποθέσει κανείς, και ο ιστορικός αυτήν την υπόθεση επιλέγει, ότι ο μύθος εδώ, όπως και παντού αλλού, εκτελεί συγκεκριμένες λειτουργίες. Το πλαστό πρόσωπο του «χρηματιστή-λακέ» λειτουργεί σαν ένα είδος «κοινωνικού αλεξικέραυνου» που συγκεντρώνει και απορροφά την οργή, τον φθόνο και το μίσος των αδικημένων της ιστορίας, που στρέφονται εναντίον του φαντάσματος επιτρέποντας στους πραγματικούς πρωταγωνιστές να συνεχίζουν απερίσπαστοι το έργο τους.

Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις «χρηματιστών» που τροφοδοτούν και ενισχύουν την πλαστή εικόνα για να ασφαλίσουν αποδοτική πραγματικότητα. Ενας από δαύτους παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί γράφει Απομνημονεύματα στα οποία, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρεται ευθέως στις δραστηριότητές του ως χρηματιστή. Το παράξενο στην περίπτωσή του είναι ότι, ενώ περιγράφει την υψηλή του καταγωγή, τη μακρά παράδοση της οικογένειάς του στη διαχείριση του βασιλικού χρήματος, αναφέροντας και τα αξιώματα που, γενιές τώρα, κοσμούν τα μέλη του Οίκου, δεν διστάζει να εκθέσει, με αξιοσημείωτη τάξη, όλους τους τόπους που παρακολουθούν το κλισέ του «χρηματιστή», με κυρίαρχο στοιχείο την ταπεινή του καταγωγή! Σχιζοφρένεια; Απομυθοποίηση; Δεν έχει και τόση σημασία. Περισσότερη σημασία έχει ίσως να γίνει αντιληπτό ότι το ιδεολόγημα του «χρηματιστή-λακέ» ανήκει στο οπλοστάσιο των χρηματιστών, οι οποίοι το προσφέρουν σε κοινή χρήση, με κάποια προτίμηση ωστόσο στους αντιπάλους και τους εχθρούς τους.

Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΤΟ ΒΗΜΑ , 26-09-2004
Κωδικός άρθρου: B14274B552

A special thanks to my friend Political scientist Michael Loggos

FOUCAULT

2004-12-11T01:44:00.000+02:00

The domain of phantasms is no longer the night, the sleep of reason, or the uncertain void that stands before desire, but, on the contrary wakefulness, untiring attention, zealous erudition … The imaginary now resides between the book and the lamp. The fantastic is no longer a property of the heart nor is it found among the incongruities of nature … Dreams are no longer summoned with closed eyes, but in reading … The imaginary … is a phenomenon of the library. (1998:105—6)

One kind offer from my friend political scientist Michael Loggos

Mother nature

2004-12-10T20:47:00.000+02:00

I am sorry about this but you have to check it out Agustina

Συνέντευξη Tύπου του Νίκολας Νεγκροπόντε στo 14o Παγκόσμιο Συνέδριο Πληροφορικής

2004-12-10T20:45:00.000+02:00

"Ο καλύτερος τρόπος για να προβλέψει κανείς το Μέλλον είναι να το εφεύρει" με αυτά τα λόγια ο Ν.Νεγκροπόντε ξεκίνησε να απαντά στα ερωτήματα των δημοσιογράφων στη Συνέντευξη Τύπου που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του 14oυ Παγκόσμιου Συνεδρίου Πληροφορικής.

Στην ομιλία του, λίγες ώρες πριν,
τόνισε: "Το κλειδί είναι η απλότητα, όχι η απλούστευση αλλά η απλότητα στη χρήση. Αν το 2002 ήταν η χρονιά που εξερράγη η φούσκα του Διαδικτύου, το 2004 είναι η χρονιά που σκάει η φούσκα της πολυπλοκότητας.

Κοινός τόπος είναι η προσέγγιση από την πλευρά του απλού χρήστη σε όλες τις υπολογιστικές εφαρμογές και τις ηλεκτρονικές συσκευές".

Φορητός με 100,00$ για όλους

Τον Ιούλιο του 2004 θα παρουσιαστεί το πρότυπο (prototype) ενός φορητού υπολογιστή που θα κοστίζει 100,00 $ από το MIT Media Lab. Με μοχλό το φθηνό υλικό (ο Νεγκροπόντε το αποκαλεί open source hardware) και στήριγμα το φθηνό λογισμικό (open source software) θα γίνει πραγματικότητα η μείωση του ψηφιακού χάσματος, ειδικά στις φτωχές περιοχές του πλανήτη.

"Καταφέραμε να μειώσουμε το κόστος της οθόνης του φορητού (σημειωτέον ότι ήταν το υψηλότερο) στα 30,00$ και να κάνουμε το όνειρο του φθηνού Laptop πραγματικότητα".

Για την ενέργεια

"Ταξιδεύω με 2 φορητούς υπολογιστές και μεταφέρω 4 εφεδρικές μπαταρίες. Παρά την ταλαιπωρία του κουβαλήματος, το φορτίο μου μού εξασφαλίζει αυτονομία 22 ωρών. Αυτή, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είναι μόνον δική μου διαπίστωση, η ενέργεια απασχολεί τους πάντες. Στο MIT δημιουργήσαμε το CE Lab (Comsumer Electronics) όπου ερευνούμε τη δυνατότητα εναλλακτικών μορφών ενέργειας (μπαταρίες καυσίμων, ηλιακές κυψέλες) αλλά και της παρασιτικής παραγωγής ενέργειας: ενέργεια που παράγεται από τη δακτυλογράφηση, που ούτως ή άλλως κάνουμε, από το περπάτημα ακόμη και από το άνοιγμα της οθόνης του φορητού. Η παρασιτική παραγωγή ενέργειας έρχεται ως συμπλήρωμα στην χαμηλή κατανάλωση και αυξάνει τη διάρκεια των μπαταριών σε κάθε συσκευή".

Για τη βιο-τεχνολογία (wetware)

Η ανάπτυξη της προσθετικής στο ανθώπινο σώμα ανοίγει νέο ορίζοντα εφαρμογών και δυνατοτήτων για όλους: η αρχή γίνεται με εμφυτευόμενα ακουστικά και συσκευές που τοποθετούνται στους μύες για να υποβοηθούν τις σωματικές λειτουργίες.

Για το χθες και το σήμερα

"Στην Πάτμο, όπου έκανα διακοπές το 1978, είχα ασύρματη σύνδεση με το Διαδίκτυο. Σήμερα όλοι έχουμε έναν υπερυπολογιστή στο σπίτι μας. Όλοι έχουμε τη δυνατότητα και το να κάνουμε την Ψηφιακή Ζωή (Being Digital) πράξη είναι ζήτημα πλέον του -κάθε- απλού χρήστη".

Νίκος Βασιλάκος

The best site for betting

2004-12-10T17:42:00.000+02:00

Whenever you want informations on bets try the site of one of my friends THEOFILOS

For the first time I see the light

2004-12-10T11:07:00.000+02:00

Welcome welcome!! Lets celebrate together my arrival at this world of bloging!!
I am a little bit late...
Special thanks to my friend Lipiridis Panagiotis who even if he doesn't know he gave me the idea of constructing my personal webpage!! He is the man...